Հեղինակ` ընկերներիցս մեկը

Անձրև է տեղում, հորդ անձրև, այնպես, որ վախից կպնում ենք իրար ու կանսերվի բանկի պես մես բաժանել չի լինում…անձրևը չի խանգարում  արագացնել լպրծուն շարժումնները, որի մեջ մի քիչ անվստահություն, վախ, կարեկցանք, ցավ չպատճառելու կամք կա, հրդեհ ու մի քիչ էլ` վրեժխնդրություն…

Ես ձմեռվա կեսին քես կես չամփին չեմ թողնի, հավատա, ես քեզ այցի կգամ ոլորան ճանապարհի զարտուղի հատվացներով, որ նորից գրկեմ ու ձուկը ջրում կանսերվա անեմ….ես ու դու իրար հետ բոլորից համեղ ենք…վարդի թերթի պես…կամ երաջանություն բուրող նարնջի. հենց հոտ ես քաշում, ուզում ես գոռալ.. ես սիրում եմ քեզ…

Հարցրեցի, թե ինչքան արժե այս շորտը, երիտասարդը մոտեցավ ու ասաց, որ 2500 դրամ երեխայի համար, բայց, եթե ինձ համար է, ապա այն կթանկանա 500-ով:  հարցուփորձ անելուց պարզվեց, որ հայկական դրոշից շորտեր գնողներ շատ, նաև պատվեր է եղել տրուսիկի, պլեչով մայկայի ու եսպես էլի…մի օր էլ կուպալնիկ կամ պլավկի, ստրպտիզի գունեղ շորեր կկարեն, կամ էլ հարսանեկան առաջին գիշերվա տեղը, հայերի ավանդական պրոստինի փոխարեն..գունավոր կարմիր դրոշը կփռեն, աղջկան էլ կազատեն հերթական ստրեսից, կիսուրն էլ գլուխը առավոտյան չի մտցնի սենյակ…հլը շատերը կան, որ մամա-պապայի սենյակին կպած սենյակում են առաջին գիշեր անցկացնում…

Չեմ զարմանում, մեկը մի օր ծնունդիս հյուր էր եկել, ԱՄՆ-ի դրոշով, գայթակզիչ աստեղորվ տրուսիկ էր ինձ նվեր բերել…

Կզցրել են դասը սերտողին ու մի լավ ղժացել վրան, “այ քյալ գիրք կարդալու տեղը սերիալ նայի, բազառ սովորի”: Ուսուցիչը դեպքին հետևել է պատուհանից, որտեղ ձայնը արձաքանի պես տարածվել ու ալիքվելով կիսաքֆուր դպրոցականի, դասին երբեք ծպտուն չհանած ձայնը շոյել է ուսուցչի ականջը: Բջջայինից գումար ծախսելով` Հրաչենց տուն է զանգել ուսուցիչը և բողոքել տղայի մորը. “Տիկին դաստիարակեք ձեր երեխային, սաղ օրը սերիալ է նայում, գալիս էստեղ պատմում, դաս սովորեք”: Քույրը` Անան, պատմում է, որ սա առաջին դեպքը չէ, երբ բողոքում են եղբորից, որ դաս չի սովորում, դասին չի նստում, գողական դեմքերով տետրեր է գնում միայն, ու իսպալնյատ է անում նրանց հարցերը, ով քեֆին կպնում է, այդ թվում` ուսուցիչների ու տանեցիների: Մայրը մեղադրում է տան տատին, թե նա է երես տվել տան միակ տղա թոռանը և ինչ ուզել է առել են թոռան համար ու հիմա գյամերը չի կարում քաշի: Բայց տղայի փոքրիկ քույրն այլ բան է փաստում: “Սերիալների հերթական տեսարանն է,որը իրական սցենարի է վերածվել, ինչ են տեսնում, որ սովորեն, ամբողջ հայաթը գողերի կյանքով է ապրում>,-, պատմում է Հրաչի քույրը և հավելում, որ մի օր էլ եղբոր դպրոցական ընկերոջ մայրը իրենց տուն է զանգել ու հորդորել. “Ձեր այլանդակին դաստիարակեք, մի թողեք էդքան սերիալ նայի, բթանում է, դաս ովորեցրեք”: Հրաչի մայրն ասում է, որ տղայի վրա մինչև հիմա չի կարողանում, ճար չունի, տղան զբաղմունք չունի,սպորտի էլ զոռով են ուղարկում: “Շատ կլանված նայում է, հետաքրքիր է, բոլորս էլ սպասում ենք հաջորդ սերիային, համ էլ իրականությունն է”,-հավելում է մայրը: Քույրը նեղսրտում է. Բան չեն սովորեցնում այս սերիալները, հիմար բառերը, քֆուրները, բռնաբարությունները, իրականությունը դա է:

Նա ասում է, որ չի հավատում սերիալներում ցուցադրված իրականությանը: Դպորցներում էլ պարզվում է դպրոցահասակների դասը սերտելու հաջորդ օրը միամայնց սիրված սերիալի սիրված ու այլանդակ տեսարանների մասին, էրոտիկայի ու պոռնոգրաֆիկ տեսարանների մանրամասնների պատմելն է. Աղջիկ տղա, կապ չունի, խառնվում են իրար ու պարզում բեսպրիդելի պատճառը: Դպրոցական Հենրիկն ասում է , որ չնայած իր ամուսնանալու ժամանակը չէ դեռ, բայց արդեն հասկացել է, որ իրեն արագիլը չէ բերել, կամ որ “ստրիպտիզ պարողի հետ չեն ամուսնանում, արա էդ բոզի հետ ոնց կարելի է ամուսնանալ”, սիրված սերիալի, սիրված հերոսից է սովորել: Շուշանը, Արտյոմը, Անին ու Աբրահամը չնայած մյուսներին ասում են, որ բաձարցակ սերիալ չեն նայում, կամ էլ միայն ամերիկյան <Կորուսյալներն> են նայել կամ ռուսական մի քանի այլ սերիալներ: “Վապշե անհետաքրքիր ա, նույն սենյակում են նկարում, գրաֆիկա չկա”,-ասում է Արտյոմը:

Վահան Հովհաննիսյանը, բայց ոչ պատգամավոր, նայում է սիրալ, բայց հորեղբոր համար. “Հորեղբայրս է նկարվել, դրա համար եմ նայում, բայց կայնքում իրենք այդպիսինը չեն, ինչպիսին սերիալի դրվագներում են, և համաձայն չեմ, որ իրականությունն է”,-ասում է Վահանը: Նա նաև խոստովանում է, որ չնայած հորեղբայրն է նկարվել, բայց տանեցիները նախատում են իրեն դրանք նայելու համար և հորդորում են դաս սովորել, բայց աչքները փախցնում է ու հերթական սերիան ըմբոշխնում սեփական սենյակում: Հրաչի քույր Աննան էլ կարծում է, որ սերիալները ֆիլմի մշակույթ չեն, փողոցի վրա, բջջայինով SMS խոսկցությունները հավաքում են ու ներկայցնում որպես ֆիլմ:

Բայց Հրաչենց տանը երեկոյան կրկին սերիալ են նայում`տատը, մայրը, մեծ քույրը, միայն Աննան չի նայում. Չնայած ասում է, որ իրեն ու ոչ միայն, մի քանի հարց է մտատանջում. Ինչու են սերիալներում հարուստները, ինչպես նաև նրանց տղաները այդքան “լպիրշ” ու բոռզի ներկայացվում, արդյոք ամեն պահի նրանք ըստ սերիալների պատրաստ են մարդ սպանել, զակազ տալ մի քանի սպանություններ ու հետևից բղավել. “Արա ոնց որ մատաղի գառ ըլներ կամ քո հետ խոսալուց մանկական հոգենբան է պետք լինել”: Սերիալի հաջորդ սերիան` ազգիս դիամգիծը չխորացնելու համար թողնենք շարունակելի:

Երեւանի պետական համալսարանի բանասիրության ֆակուլտետի երկրորդ կուրսի ուսանողուհի Անուկը այս կերպ պայքարում է կարճ շրջազգեստ հագնելու` ծնողների դրած արգելքի դեմ:

,Ինձ արգելում են գնալ դիսկոտեկ, կարաոկե ակումբներ գնալ, հագնել կարճ շրջազգեստ, կարծում են, որ դա ինձ համար չէ: Բայց ես էլ եմ ցանկանում քայլել ժամանակին համընթաց եւ ստիպված խաբում եմ ծնողներիս եւ երբեմն հագուստներս տանից դուրս գալուց հետո ձեւափոխում եմե, – նշում է Անուկը:

Գունավոր գլխարկով, սեւ բաճկոնով Անուկը, բացի սովորելուց նաեւ աշխատում է. ռադիոկայաններից մեկում, որի անունը նա չցանկացավ նշել, վարում է երիտասարդական հաղորդում: Իր հաղորդումների ընթացքում նա երիտասարդներին հուզող խնդիրների, նորաձեւ հագնվելու, դիսկոտեկային կյանքի ու ժամանցի այլ վայրերի մասին ռեպորտաժներ է պատրաստում: Բայց իր` Անուկի համար երիտասարդդներին բնորոշ ժամանցա-դիսկոտեկային կյանքը տաբու է:

Անուկի մայրը` քառասուերկու տարեկան, մանկավարժ տիկին Լարիսան, թույլ չի տալիս, որ իր աղջիկը ընկերների հետ դիսկոտեկ գնա, կարաոկե ակումբներ այցելի, արգելում է գնել կարճ զգեստներ: «Ես արգելում եմ նրան գնալ դիսկոտեկ, բարեր, նա դեռ չի հասկանում, թե ինչ կարող է պատահել: Ամռանը` երեկոյան զբոսնելիս, հանկարծակի դիսկոտեկներից մեկի դուռը բացվեց եւ ես տեսա, թե ինչ է կատարվում այնտեղ …., ամոթ է, նույնիսկ, որ ասեմ, թե ինչ տեսա ես,- ասում է Անահիտի մայրը, իսկ տատիկն էլ չհամբերելով ավելացնում, ,Իմ թոռնիկը լավ ու խելացի երեխա է, այդ տեղերն իրեն ի՞նչ պիտի տան, թող դաս սովորիե:

Անահիտն Հարությունյանը, ով Անուկի մայրիկի ընկերուհին է, իր տասնութամյա դստերն ու տղային չի խոչընդոտում դիսկոտեկներ այցելել: Բայց նրա պայմանը մեկն է. չօգտգործել ալկոհոլային խմիչք:Անահիտն ասում է, որ դիսկոտեկներն ու կարաոկե բարերը երիտասարդների համար ժամանցի լավագույն վայրերն են:

Անուկի համար այս տարվա սեպտեմբերի 15-ը այդպես էլ մնաց սպասված: Ընկերերուհու ծննդյան օրը որոշել էին գնալ դիսկոտեկ: Անուկի ծնողներն այդ մասին չգիտեին: Նա թաքուն, նոր կարճ զգեստ էր գնել, բայց այն, այդպես էլ մնաց պահարանում:

«Մայրս զանգում է ընկերուհուս մայրիկին եւ իմանում, որ մենք գնալու ենք դիսկոտեկ եւ այդ օրը ես տանն եմ մնում», – պատմում է նա:

Հույսի Կամուրջ հասարակական կազմակերպության հոգեբան Կարինե Ապրեսովան ասում է, որ սա մենթալիտետի հետ կապված խնդիր է, ծնողները վախենում են, որ իրենց աղջիկների վերաբերյալ կձեւավորվի հասարակական ոչ այքան բարենպաստ կարծիք, եթե նրանց աղջիկ-զավակը կրի շատերի համար «անհամեստ համարվող կարճ փեշ կամ գնա դիսկոտեկներ»: Քսատ տարեկան Նշանը, ով դիսկոտեկների մշտական այցելու է մեծ հաճույք է ստանում դիսկոտեկային ժամանցից:

«Լավ պարում ենք, լավ միքսեր են, բարձր երաժշտություն, իսկական գժություններ կարելի է անել, նստել ընկերների ուսերին, գոռալ, երգել, գարեջուր խմել, պարել…»,- ասում է Նշանը:

Բայց Նշանը իր քրոջը թուլ չի տալիս ընկերների հետ դիսկոտեկ գնալ, նա համոզված է, որ «համեստ աղջիկը դիսկոտեկ չպետք է գնա»:

Իսկ Անուկն այլ կարծիքի է. «Ամեն ինչ կախված է, թե դու ոնց քեզ կպահես, ամեն տեղ էլ վատ շրջապատ կա, նույնիսկ համալսարանում»:

Էդգար Ամիրխանյան

Երեւան 2007 Հոդվածը պատրաստվել է «Կովկասը` Եվրամիության մաս» ծրագրի շրջանակներում:

«Ամբողջ Հայաստանն աղբանոց է դարձել,- ասաց նա: – Մենք վարժվել ենք սրան, և սա մեզ դուր չի գալիս: Բայց եթե հյուրեր ունենայիք ձեր տանը, և ողջ հատակը ծածկված լիներ աղբով, դուք անհարմար չէի՞ք զգա»:

Երևանի Նուբարաշեն համայնքի աղբի այս սարսափազդու սարն օրեցօր մեծանում է, չնայած ցուցանակն արգելում է և սպառնում աղբ թափողներին տուգանել 50000 դրամով: Ի վերջո, ե՞րբ պետք է լուրջ քայլեր ձեռնարկվեն այս հակասանիտարական վիճակին վերջ տալու ուղղությամբ:

Եկեք ընդունենք. Հայաստանը գեղեցիկ երկիր է, բայց ավելի ու ավելի դժվար է դառնում տեսնել այդ գեղեցկությունը օրեցօր մեծացող աղբակույտի ներքո: Հայերն ամեն տարի 1,05 միլիոն տոննա (այո´, միլիոն տոննա) աղբ են նետում այդ նպատակով չառանձնացված, չմշակվող աղբանոցներում կամ մոտակա ձորերը: Դա նշանակում է 350 կիլոգրամ աղբ յուրաքանչյուր շնչին, ինչպես հաշվարկել են «Հայ կանայք հանուն առողջության և առողջ շրջակա միջավայրի» ՀԿ մասնագետները:

Սա ոչ միայն տգեղ է, այլև վտանգավոր. 70 տարբեր վտանգավոր նյութեր, որոնք կարող են առաջացնել ամեն ինչ` քաղցկեղից մինչև ասթմա, արտանետվում են օդի մեջ, երբ աղբը, հատկապես պլաստմասսայե իրերը, այրվում են: Այնպիսի վտանգավոր թափոնների թաղումը, ինչպիսին է արգելված ԴԴՏ թունաքիմիկատը, իրականում նշանակում է, որ այս նյութը ներթափանցում է մեր ջրի պաշարների, ընտանի կենդանիների ու մեր սեփական օրգանիզմների մեջ: Երկրի պաշտոնական աղբանոցներից և ոչ մեկը` ոչ Նուբարաշենինը և ոչ էլ Աջափնյակինը, չունեն թափոնները վերամշակելու որևէ մեխանիզմ:

«Ոչ մի աղբանոց չի համապատասխանում սանիտարական նվազագույն պահանջներին: Այստեղ նրանք պարզապես լցնում են աղբը և կարծում, թե գործն արված է»,- ասում է «Հայ կանայք հանուն առողջության և առողջ շրջակա միջավայրի» ՀԿ փորձագետ, բժշկուհի Լիլիկ Սիմոնյանը, որը կատարել է մի շարք ուսումնասիրություններ` հետազոտելով աղբահանության և թափոնների այրման սխալ մեթոդների ազդեցությունը մարդու առողջության վրա:

Ըստ Սիմոնյանի` որպես կանոն, աղբավայրերը տեխնիկապես հագեցած չեն, չեն կատարվում ընդունվող աղբի կանոնավոր հաշվառում, մեքենաների լվացում, կուտակված աղբի շերտերի նորմալ հողածածկում: Վերամշակվող թափոնների՝ թղթի, ստվարաթղթի, պոլիէթիլենի տեսակավորումը կատարում են հիմնականում աղբ կրող բանվորները, ովքեր հետագայում դրանք հանձնում են թափոններ ընդունող ընկերություններ և գումար աշխատում: «Աղբավայրերը պետք է բետոնից պատեր ունենան կամ տեղակայված լինեն այնպիսի տարածքներում, որոնք հնարավոր է լվանալ կամ մաքրել` առանց շրջակա միջավայրը թունավորելու»,- ասում է Սիմոնյանը:

Մինչև այժմ անհնար է եղել համոզել կառավարությանը ներդրումներ կատարել կամ կառուցել կարգին աղբամշակման գործարան կամ աղբանոց: Քաղաքապետարանն է պարտավոր իրականացնել և կազմակերպել թե´ աղբահանության և թե´ աղբավայրերի շահագործման խնդիրները: Այնուամենայնիվ, էկոլոգիապես անվնաս աղբանոցի կառուցման ծախսերը հսկայական են, և շատ քաղաքներ, նույնիսկ մեծ բյուջե ունեցող Երևանի քաղաքապետարանը, ի վիճակի չեն կառուցելու իրենց համար աղբամշակման գործարան կամ պատշաճ աղբանոց:

«Մեր հնարավորությունները բավական սահմանափակ են և չեն ներում միջազգային չափանիշներին համապատասխան աղբավայր կառուցելու համար,- ասում է Երևանի քաղաքապետարանի կոմունալ բաժնի պետ Գագիկ Խաչատրյանը: – Մեր լավագույն տարբերակը մասնավոր ընկերությունների հետ պայմանագրերն են, որոնք ոչ միայն կվերամշակեն թափոնները, այլ նաև նորմալ աղբավայրեր կկառուցեն»:

Բայց կառավարության քայլերն այդ ուղղությամբ կրիայի տեմպերով են առաջ գնում: Ութ տարի տևեցին ճապոնական «Շիմիձու» ընկերության հետ բանակցությունները, որը ցանկանում էր աղբի վերամշակման գործարան կառուցել: Գործարքը վերջապես ստորագրվեց մարտին, բայց «Շիմիձուն» չի ստանձնել աղբավայրի վերակառուցման պարտավորություն, այն միայն նախատեսում է ծածկել հինը:

«Աղբավայրերի շահագործման համար մենք դեռ փորձում ենք նոր օպերատոր գտնել, ինչը, հավանաբար, կլինի սեպտեմբերին կամ հոկտեմբերին»,- ասում է Էկոնոմիկայի նախարարության արդյունաբերության վարչության պետ Հայկ Միրզոյանը:

Այս ոլորտում դանդաղկոտության պատճառը, բնապահպանների կարծիքով, որոշ հայ գործարարների շահերն են, որոնք չնչին գումարներով թափառաշրջիկներից գնում են իրենց անհրաժեշտ թափոնները:

«Ենթադրում եմ, որ պայմանագրի ստորագրումը որոշ գործարարների բիզնեսին էր խփում, որոնք հավաքում են պլաստմասսայե դատարկ շշերն ու օգտագործում ինչ-որ բիզնեսի մեջ,- ասում է «Հանուն մարդկային կայուն զարգացման» ՀԿ տնօրեն Կարինե Դանիելյանը: – Իսկ եթե աղբանոցը սեփականաշնորհված լինի, ապա նրանք ստիպված կլինեն վճարել աղբանոց մուտք գործելու համար»:

Մինչ կառավարությունը լուծումներ կգտնի, որոշ մասնավոր ձեռնարկություններ արդեն իսկ սկսել են գործել:

«ՊոլիՍերվ» ընկերության տնօրեն և հիմնադիր Յուրի Սահակյանն այս ոլորտում նոր մոտեցում է առաջարկում: Նա օգտագործում է հին սառնարանների, լվացքի մեքենաների, հեռախոսների և կոշիկների կրունկների պլաստմասսայե հատվածները շինանյութ պատրաստելու համար:

Սահակյանն ասում է, որ ավելի քան տասը տարվա ընթացքում Աբովյան քաղաքում հիմնադրած իր ձեռնարկությունն առաջարկում է մոտ 100 ապրանքատեսակ:
Գործարանն ամսական օգտագործում է 5-10 տոննա հումք, որի մի մասը կազմում և ստացվում է հին պլաստմասսայե իրերից: Գործարարը նաև նախատեսում է ներդնել պլաստմասսայե շշեր և փաթեթներ վերամշակելու տեխնոլոգիաներ:

«Մենք հումքը գնում ենք այն մարդկանցից, ովքեր հավաքում են դրանք աղբավայրերից կամ փողոցներից: Մեկ կիլոգրամի դիմաց վճարում եմ մեկ դոլար: Վերամշակումն օգնում է ինձ գումար խնայել, քանի որ նորմալ հումքի մեկ կիլոգրամն արժե մոտավորապես երկու դոլար»,- ասում է նա:

Էդգար Ամիրխանյան
«Անկախ» շաբաթաթերթ

“All of Armenia is a trash can,” he said. “We are used to this, but we don’t like it. If you had guests in your house and there was litter all over the floor, wouldn’t you feel embarrassed?”
The beauty of Armenia is becoming harder to find, under a mounting pile of garbage. Armenians throw out more than one million tons of trash each year into unlined, untreated garbage dumps or the nearest ravine. That’s 350 kilograms of trash per person, according to Armenian Women for Health and Healthy Environment NGO.

It’s not only unsightly, but also dangerous: 70 different hazardous substances, causing everything from cancer to asthma, are emitted into the air when trash – particularly plastics – are burned. Burying hazardous wastes such as the illegal pesticide DDT actually mean the product gets into the water supply, livestock, and eventually into humans. None of the country’s primary dumping grounds – in Yerevan’s Nubarashen and Ajapnyak neighborhoods – have any mechanism to process the waste or prevent it from seeping into the ground.

“None of the waste dumps meets the minimal requirements for sanitation. Here they just dump the waste, and think it’s done,” said Lilik Simonyan, a medical doctor working at the Armenian Women for Health and Healthy Environment NGO, which has conducted a number of surveys examining the health effects of Armenia’s trash disposal methods.

Simonyan said that as a rule, the waste dumps are poorly equipped in Armenia and lack regular records on the dumped rubbish, conditions to wash refuse trucks, and even means to properly dump the waste. Separation of paper and plastic rubbish is done only informally by people who later sell it to companies accepting such materials, to earn extra money.

“Waste dumps must have concrete walls or be located on areas that can be cleaned and washed, to avoid contaminating the environment,” said Simonyan. “Refuse chutes have to be made of metal in the high-storied buildings, and have to have the proper capacity of accommodation.”

Getting the government to invest and build a proper waste processing plant or landfill has proved nearly impossible. Technically, both collecting and disposing of waste is a municipal responsibility. Yet the cost of building an environmentally sound landfill is prohibitively expensive, and most cities – even Yerevan – can’t afford to build one on their own.

“We don’t have so much money to have an international standard landfill,” said Gagik Khachatryan, head of the Yerevan city municipality services department. “Our best option was to privatize (the service) and require a company to rebuild this landfill.”

Yet Yerevan hasn’t been moving quickly on that score. For eight years, the city negotiated with the Japanese company Shimidzu, which wanted to build a plant converting some of Nubarashen’s methane gas into electricity, which would be resold to Armenians. That permit was finally granted in March, but Shimidzu won’t rebuild a new landfill, but will only cover the existing one, said Hayk Mirzoyan, head of the industrial department of the Ministry of Economics.

“We are still trying to find a new operator, which may happen in September or October,” he said. “This new operator will be required to rebuild and manage the whole landfill.”

Part of the problem might be that some Armenian businessmen actually profit from keeping things the way they are, said Karine Danielyan, director of the Sustainable Development NGO.

“We’ve heard there is a businessman who collects the empty plastic bottles and uses them for some business,” she said.

If the landfill is privatized, she said, people such as that man would have to pay for access to the dump.

Still, there are a few efforts being made to recycle plastics, mostly in the private sector.

Yuri Sahakyan, director and founder of the PoliServ Company, suggests a new approach in the sphere. He uses plastic parts of old refrigerators, washing machines, telephone sets, and heels of shoes to produce construction materials.

Sahakyan says the enterprise he started in the town of Abovian 10 years ago offers more than 100 various types of products.

The plant uses 5-10 tons of material a month to produce the stock and half of it is recycled from old plastic parts. The businessman also plans to introduce technologies to recycle plastic bottles and packages when he can find capital for the project.

“I get the materials from the people who collect it at the waste dumps and in the streets. I buy for a dollar per kilo. Recycling helps me save money, as a kilogram of raw material costs about two dollars,” he said.

Ankakh.com

Ankakh weekly

Սայաթ Նովայից Խանջյան տանող փողոցն առանց այդ էլ եռում է մարշուտկաների ծանրության տակ, իսկ քիչ հեռու` շինհրապարակի ցեմենտի կույտից:

Հայերին ոչ բոնորշ ու առանց խոտալեցուն ծաղկեփունջը մի անճոռնի ու սևի վրա արծաթագույն նախշերով, կարիչնիվի, երեևի սեպտեմբերին սեկտեմբեր ասող, անձեռոցիկին անձեռնոցիկ կոչող, մի ախպեր էր կանգանծ: Սև, եղունգի տակ հարուր տարվա տերթի ֆոնի վրա փայլփլում էին վարդի թերթիկները:

Իրանից դավոլնի ռոժով տղեն, որ գիտի ինչի է զապադլո ընկերուհուն կամ ընտանիքի հարազատներից մեկին թաքուն ծաղիկներ նվիրելը, սիրուն վարդի բուկետը փաթաթել էր սովետից մնացած Ա3 ֆորմատի թերթի մեջ:

Ծաղիկին նայողին մի խեթ հայցքով ոտքից գլուխ չափում էր ու երեևի մտքով ասում. «Հը, արա, ինչի էս տենց նայում վրես»: Չի կարծի, թե իրեն չեմ նայում ու հիանում, այլ դեղձակարմրամարմնամանուշակագույն վարդերն ուղղակի ինձ զրույցի են կանչում… Նստեց մարշուտկա…նորից եկանք հագանք զապադլոյին… Երթուղայինս եկավ… ես գանցի…վայելքիս ու հիասթափությանս պահը բեզռազմեր մարաշուտկայում նեղն ընկավ…

«BBC»-ն հաղորդում է, որ աֆղանացի լրագրող Ջանուլա Հաշիմ Զադեն վերադառնալիս է եղել Աֆղանստանից, երբ անհայտ զինված անձինք կանգնեցրել են ուղևորատար ավտոբուսը և ներս մտնելով` գնդակահարել լրագրողին: Վիրավորվել է նաև ավտոբուսի մեկ այլ ուղևոր:

Հաշիմ Զադեն հայտնի էր իր քննադատական ռեպորտաժներով` ուղղված թալիբների դեմ:

Այս տարի Պակիստանի հյուսիս-արևմուտքում առնվազն 3 լրագրող է սպանվել: